۲۳آوریل ۲۰۲۵- در مطالعه‌ ای که اخیراً در مجله Body Image منتشر شد، محققان دانشگاه راتگرز در ایالات متحده، رابطه ی بین برداشت افراد از تصویر بدنی خود و علاقه آنها به استفاده از آگونیست‌های پپتید-۱ شبه گلوکاگون (GLP-1s) برای کاهش وزن را بررسی کردند. این مطالعه شامل ۲۲۵ دانشجوی کارشناسی (میانگین سنی = ۲۰.۰۳، ۷۱.۲ درصد زن) بود که همگی پرسشنامه ‌های آنلاین را برای ارزیابی آگاهی خود از داروهای GLP-1 و علاقه آنها به امتحان کردن آنها برای کمک به کاهش وزن تکمیل کردند. از آنجایی که نمونه مورد مطالعه عمدتاً جوان، زن و دانشجو بودند، یافته‌ های این تحقیق ممکن است به طور کامل به جمعیت بزرگسال ایالات متحده قابل تعمیم نباشد.

یافته‌های مطالعه

شرکت‌ کنندگانی که شرم بیشتری از بدن، نگرانی‌ های مربوط به وزن، شاخص توده ی بدنی و سوگیری ضد چربی داشتند، با وجود عوارض جانبی بالقوه ‌ی داروهای GLP-1، بیشتر تمایل به امتحان کردن آنها داشتند. از این تعداد، شرکت ‌کنندگانی که BMI بالاتری داشتند و کسانی که اخیراً با استفاده از روش‌ های دیگر سعی در کاهش وزن داشتند، بیشتر به دنبال مداخلات GLP-1 بودند. قدردانی بیشتر از بدن به عنوان یک عامل محافظتی در برابر استفاده از GLP-1 برجسته شد. با این حال، توجه به این نکته مهم است که طراحی مقطعی این مطالعه به این معنی است که این یافته‌ ها بیانگر یک همبستگی هستند، نه یک رابطه ی علّی؛ داده‌ها نشان نمی‌ دهند که این عوامل باعث علاقه به استفاده از GLP-1 می ‌شوند.

پیشینه

آگونیست‌ های پپتید-1 شبه گلوکاگون(GLP-1) ، یک دسته ی نسبتاً جدید از داروها هستند که برای کمک به تنظیم سطح قند خون، متابولیسم و ​​اشتها طراحی شده‌ اند. در ابتدا برای درمان دیابت نوع 2 (T2D) توسعه یافته بودند، آزمایشات بالینی پتانسیل برخی از این داروها، مانند سماگلوتید، را برای کاهش وزن قابل توجه نشان داده ‌اند که منجر به روند رو به رشد تجویز مشتقات GLP-1 برای مدیریت وزن شده است. گفتمان پیرامون پتانسیل مدیریت وزن GLP-1 ناشی از اثربخشی محدود مداخلات مرسوم کاهش وزن در درازمدت است. افرادی که تصویر بدنی ضعیفی دارند، ممکن است به دلیل مزایای سلامتی و زیبایی‌ شناختی درک ‌شده، علیرغم عوارض جانبی متعدد، از جمله حالت تهوع، اسهال، پانکراتیت و گاستروپارزی، به دنبال داروهای GLP-1 باشند.

تحقیقات قبلی،BMI  را با تصویر بدنی مرتبط دانسته است، که نشان می‌ دهد افراد دارای اضافه وزن یا چاق ممکن است برای بهبود رضایت از بدن به داروهای GLP-1 روی آورند. با این حال، تاکنون هیچ مطالعه‌ ای ارتباط بین تصویر بدنی و علاقه به استفاده از GLP-1 را تأیید نکرده است.

درباره ی این مطالعه

هدف از این مطالعه ارزیابی دانش شرکت‌ کنندگان در مورد داروهای GLP-1، علاقه آنها به استفاده از آنها و تمایل آنها به تحمل عوارض جانبی بود. نمونه ی مورد مطالعه شامل 225 دانشجوی کارشناسی از دانشگاه راتگرز با میانگین سنی 20.03 سال و 71.2 درصد از آنها زن بودند. داده‌ها از طریق نظرسنجی‌های آنلاین بین پاییز ۲۰۲۳و بهار ۲۰۲۴جمع ‌آوری شدند.

شرکت‌ کنندگان به سؤالاتی در مورد اطلاعات جمعیت ‌شناختی، وضعیت رژیم غذایی، تصویر بدن، نگرانی ‌های مربوط به وزن و دانش قبلی از GLP-1 پاسخ دادند. از پرسشنامه ‌های سفارشی برای اندازه‌ گیری آگاهی از GLP-1 و بی‌ طرفی نسبت به تصویر بدن استفاده شد. پرسشنامه نگرش‌ های ضد چربی(AFAQ)  سوگیری ضد چربی را اندازه‌ گیری کرد، در حالی که مقیاس قدردانی از بدن-۲ (BAS-2) قدردانی از بدن را ارزیابی کرد. شاخص توده بدنی (BMI) بر اساس قد و وزن خود گزارش ‌شده محاسبه شد. ابزارهای دیگر شامل مقیاس آگاهی از بدن عینی برای جوانان (زیرمقیاس ‌های شرم و نظارت)، مقیاس نگرانی ‌های مربوط به وزن و مقیاس رفتار کنترل وزن (WCBS) بودند.

پژوهشگران اشاره کردند که اطلاعات قد و وزن گزارش ‌شده توسط خود افراد ممکن است دارای سوگیری باشد، و این مطالعه شرکت ‌کنندگان را از نظر اختلالات خوردن یا شرایط بالینی سلامتی ارزیابی نکرده است.

یافته‌های کلیدی

کمی بیش از نیمی (۵۳.۳ درصد) از شرکت‌ کنندگان نام داروهای GLP-1 را شنیده بودند. با این حال، ۷۹ درصداز آنها عدم علاقه خود را به امتحان کردن آنها، به ‌ویژه پس از اطلاع از عوارض جانبی احتمالی، گزارش کردند. این علاقه کم با توجه به تمرکز گسترده رسانه‌ها بر  GLP-1ها برای کاهش وزن قابل توجه است.

شرکت‌ کنندگانی که BMI بالاتر، نگرانی در مورد وزن، شرم از بدن، نظارت، تعصب ضد چربی و قدردانی کمتر از بدن داشتند، بیشتر احتمال داشت که به امتحان کردن داروهای GLP-1 ابراز علاقه کنند و تحمل بالاتری برای عوارض جانبی بالقوه نشان دادند. این امر به ویژه در مورد شرکت ‌کنندگانی با سابقه رفتارهای کاهش وزن ناسازگارانه(رفتارهایی که ممکن است برای سلامت جسمی یا روانی آنان مضر باشد یا با روش‌ های اصولی و سالم کاهش وزن همخوانی نداشته باشد)، صادق بود.

تجزیه و تحلیل رگرسیون،BMI  و رفتارهای کاهش وزن ناسازگارانه گذشته را به عنوان پیش ‌بینی ‌کننده ‌های مثبت منحصر به فرد علاقه به GLP-1 شناسایی کرد. در مقابل، رفتارهای کاهش وزن سازگارانه (به عنوان مثال، تغذیه ی سالم) هم با علاقه به GLP-1 و هم با تحمل عوارض جانبی ارتباط منفی داشتند. نگرانی در مورد وزن قوی ‌ترین پیش‌بینی‌ کننده تمایل به پذیرش عوارض جانبی بود.

در میان شرکت ‌کنندگانی که میزان پذیرش تصویر بدن آن ‌ها متوسط یا کمتر از متوسط بود، نگرانی بیشتر درباره وزن با آمادگی بیشتر برای تحمل عوارض جانبی مرتبط بود. در مقابل، در میان شرکت ‌کنندگانی که میزان پذیرش تصویر بدن آن‌ ها بالاتر از متوسط بود، هیچ ارتباطی بین نگرانی درباره وزن و آمادگی برای تحمل عوارض جانبی مشاهده نشد.

این مطالعه همچنین نگرانی ‌های بالقوه ‌ای را برای افراد در معرض خطر اختلالات خوردن برجسته کرد. استفاده از GLP-1 ممکن است اختلالات خوردن یا پریشانی روانی را تشدید کند. نویسندگان توصیه کردند که ارائه دهندگان خدمات بهداشتی قبل از تجویز داروهای GLP-1، افراد را از نظر اختلالات خوردن غربالگری کنند.

نتیجه‌ گیری

این مطالعه ارتباط مهمی را بین برداشت افراد از تصویر بدنی خود و علاقه به داروهای GLP-1 برای کاهش وزن آشکار ساخت. افرادی که BMI بالاتر و برداشت ‌های منفی از بدن داشتند، بیشتر به دنبال مداخلات GLP-1 بودند. از آنجایی که این مطالعه مقطعی است، نمی‌ توان هیچ رابطه علیتی را استنباط کرد.

قدردانی از بدن ممکن است به عنوان یک عامل محافظتی در برابر علاقه به GLP-1 عمل کند، که نشان می ‌دهد مداخلات تصویر بدن می‌ تواند وابستگی به چنین داروهایی را کاهش دهد. پژوهش‌ های آینده باید این روابط را در جمعیت‌ های متنوع‌ تر بررسی کرده و نحوه تأثیر استفاده از داروهای GLP-1 بر علائم اختلالات خوردن و پیامدهای طولانی‌ مدت سلامت روان را مطالعه کنند.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20250423/Body-image-concerns-drive-interest-in-GLP-1-weight-loss-drugs-study-finds.aspx